سارقان وحی (II)


http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=35181
معنای بدعت

بدعت در لغت به معنای «چیز نو پیدا شده که سابقه نداشته باشد، رسم و آیین نو و سنت تازه که بر خلاف دستور دین جعل شود» به کار رفته است.[1] در اصطلاح ادیان وقتی سخن از بدعت به میان می‌آید منظور از آن همان معنای سوم است.
البته همه‌ی این‌ها در صورتی است که از این واژه در جای خود و درست استفاده شود؛ در غیر این صورت بکارگیری آن غلط خواهد بود. مثلا در اسلام و اندکی پس از شهادت پیامبر اسلام جنگ­هایی علیه کسانی که حاضر به پرداخت زکات به خلیفه‌ی دوم نبودند، شروع شد و کسانی که زکات نمی‌دادند را بدعت­گذار می­خواندند. در حالی­که واقعیت امر چیز دیگری بود و ایشان منکر زکات نبودند تا بدعت­گذار خوانده شوند؛ بلکه خلیفه را غاصب مقام خلافت می­دانستند و برای خلافتش مشروعیت قائل نبودند. از این رو از پرداخت زکات به او خودداری کردند.
بنابراین همان طور که در مثال روشن شد باید در بکارگیری واژه‌ی بدعت در مواردی که استعمال شده، تأمل و موشکافی بیشتری صورت گیرد.


______________________________________________________________
[1] - فرهنگ فارسی عمید، مدخل باء، واژه‌ی بدعت